ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 44 3.1.5 ความเป็นเจ้าของสิ่งของต่าง ๆ ของครัวเรือน็ น้ าิ่ ง่ าั วื อ ข้อมูลความเป็นเจ้าของยานพาหนะของครัวเรือนจากตารางที่ 3.5 พบว่า ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) มีการครอบครองยานพาหนะเฉลี่ย ต่อครัวเรือนต่ำทีุ่่ดในเกือบทุกรายการ โดยเฉพาะรถยนต์ส่วนบุคคลที่่ีเฉลี่ยเพียง 0.01 คันต่อครัวเรือน หรือคิดเป็นประมาณ 1 คันต่อ 100 ครัวเรือน และรถบรรทุกเล็ก รถปิคอัพ หรือรถตู้ ที่่ีเฉลี่ยเพียง 0.02 คันต่อครัวเรือน หรือประมาณ 2 คันต่อ 100 ครัวเรือน สะท้อนถึงข้อจำกัดด้านฐานะทางเศรษฐกิจและศักยภาพในการเข้าถึงทรัพย์สินที่่ีมูลค่า สูงของครัวเรือนกลุ่มดังกล่าว ในทางตรงกันข้าม ครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภท ที่ 2) มีจำนวนยานพาหนะเฉลี่ยต่อครัวเรือนสูงทีุ่่ดในเกือบทุกรายการ แสดงให้เห็นว่า ครัวเรือนกลุ่มนี้้ังคงมีการครอบครองทรัพย์สินบางประเภทในระดับค่อนข้างสูง แม้ว่า จะเผชิญข้อจำกัดด้านค่าใช้จ่ายอาหารก็ตาม อย่างไรก็ตาม สำหรับรถยนต์ส่วนบุคคล พบว่า ครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) มีจำนวนเฉลี่ยสูงทีุ่่ด อยู่่�ท 0.28 คันต่อครัวเรือน ขณะที่รถบรรทุกเล็ก รถปิคอัพ หรือรถตู้ มีค่าเฉลี่ยเท่ากับครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) ที่ 0.34 คันต่อครัวเรือน สำหรับรถจักรยานยนต์ ซึ่งเป็นยานพาหนะหลักของครัวเรือนไทย พบว่า ครัวเรือนทุกประเภทมีจำนวนเฉลี่ยมากกว่า 1 คันต่อครัวเรือน ยกเว้นครัวเรือนยากจนแฝง ทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) และครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) ที่่ี จำนวนเฉลี่ยเพียง 0.92 และ 0.63 คันต่อครัวเรือน ตามลำดับ สะท้อนถึงข้อจำกัดในการ เข้าถึงยานพาหนะเพื่อการเดินทางและการประกอบอาชีพของครัวเรือนทั้งสองกลุ่ม นอกจากนี้ เมื่อเปรียบเทียบระหว่างครัวเรือนยากจนและครัวเรือนไม่ยากจน พบว่า จำนวนรถอีแต๋นหรือ ยานพาหนะประเภทใกล้เคียงกันมีค่าเฉลี่ยเท่ากันที่ 0.04 คันต่อครัวเรือน แสดงให้เห็นว่า ยานพาหนะประเภทดังกล่าวยังคงเป็นทรัพย์สินที่พบได้ในครัวเรือนทั้งสองกลุ่มในสัดส่วน ใกล้เคียงกัน