เขตเศรษฐกิจพิเศษประเทศไทย พ.ศ. 2569

10 เขตเศรษฐกิิจพิิเศษประเทศไทย .ศ. 2569 2.1.1 ระยะวางฐานอุ สาหกรร และความร่่วื อระดั อนุภููมิภาค (ทศวรรษ 2520–2530) ในช่วงทศวรรษ 2520–2530 รัฐบาลได้พัฒนาโครงการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่่� งทะเล ตะวันออก (Eastern Seaboard Development Program) ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาเชิงพื้นที่ ขนาดใหญ่ระยะแรกของประเทศ ครอบคลุมการพัฒนาอุตสาหกรรมหนัก อุตสาหกรรม ปิโตรเคมี ท่าเรือน้ำลึก และโครงข่ายคมนาคมในจังหวัดชลบุรีและระยอง อาทิ พื้นที่ แหลมฉบังและมาบตาพุด โครงการดังกล่าวช่วยวางฐานให้อุตสาหกรรมการผลิตและการส่งออก ของไทยเติบโตอย่างต่อเน่� อง และเป็นฐานการพัฒนาที่ได้รับการต่อยอดเป็นเขตพัฒนาพิเศษ ภาคตะวันออก ในระดับภูมิภาค ประเทศไทยเข้าร่วมโครงการความร่วมมือทางเศรษฐกิจ ในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (Greater Mekong Subregion: GMS) ซึ่งเริ่มขึ้นในปี พ.ศ. 2535 โดยมีธนาคารพัฒนาเอเชีย (ADB) สนับสนุนด้านองค์ความรู้ การประสานความร่วมมือ และการเงินเพ่� อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานข้ามพรมแดน ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ประเทศสมาชิก GMS ได้นำแนวทางการพัฒนา “ระเบีียงเศรษฐกิจ” มาใช้ โดยมุ่งเปลี่ยนเส้นทางคมนาคม หรือ Transport Corridors ให้เป็น Economic Corridors ที่เช่� อมโยงโครงสร้างพื้นฐาน การค้า การผลิต และการลงทุนระหว่างประเทศในอนุภูมิภาค แนวคิดดังกล่าวมีความสำคัญต่อประเทศไทย เน่� องจากช่วยผลักดันการเช่� อมโยง พื้นที่เศรษฐกิจชายแดน ท่าเรือ ศูนย์กระจายสินค้า และตลาดปลายทางของประเทศเพ่� อนบ้าน ผ่านระเบียงเศรษฐกิจสำคัญ เช่น ระเบียงเศรษฐกิจตะวันออก–ตะวันตก และระเบียงเศรษฐกิจ เหนือ–ใต้ ทั้งนี้ ADB ระบุว่ายุทธศาสตร์หลักของ GMS คือการเพิ่มความเช่� อมโยงทางกายภาพ และยกระดับระเบียงขนส่งให้เป็นระเบียงเศรษฐกิจข้ามชาติ 2.1.2 ระยะริเริ่่�เข เศรษฐกิจพิเศษ ายแดน (พ.ศ. 2547–2556) รัฐบาลไทยเริ่มให้ความสำคัญกับการพัฒนาพื้นที่ชายแดนในฐานะพื้นที่เศรษฐกิจ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 โดยมุ่งใช้ประโยชน์จากที่่�ต งของจังหวัดชายแดนเพ่� อเช่� อมโยงการค้า การลงทุน การท่องเที่ยว และโลจิสติกส์กับประเทศเพ่� อนบ้าน ในระยะแรกการดำเนินงาน มีลักษณะเป็นการศึกษาและจัดทำแผนพัฒนาพื้นที่ การพัฒนาและยกระดับด่านผ่านแดน ถนน และระบบโลจิสติกส์ ตลอดจนการกำหนดพื้นที่นำร่องที่่ีศักยภาพด้านการค้าชายแดน