ครัวเรือนฐานราก พ.ศ. 2568

2 นอกจากนี้ ความเปราะบางของครัวเรือนฐานรากยังเป็นประเด็นสำ าคัญในระดับสากล โดยเชื่อมโยงกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ขององค์การสหประชาชาติ โดยเฉพาะ SDG 1 (ขจัดความยากจน), SDG 2 (ขจัดความหิวโหย), SDG 3 (สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี), SDG 4 (การศึกษาอย่างมีคุณภาพ), SDG 8 (การจ้างงานและการเติบโตทางเศรษฐกิจ), SDG 10 (ลดความเหลื่อมล้ำ า) และ SDG 13 (การรับมือสภาพภูมิอากาศ) ซึ่งเป้าหมายเหล่านี้ล้วนเป็นปัจจัย ที่กำ าหนดความอยู่รอดและโอกาสของครัวเรือนฐานรากในระยะยาว (United Nations, 2015) การเชื่อมโยงดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า ความเปราะบางของครัวเรือนฐานรากไม่เพียง เป็นประเด็นเศรษฐกิจและสังคมภายในประเทศ แต่ยังเป็นภารกิจระดับชาติและระดับโลกที่ต้อง ได้รับการแก้ไขอย่างเป็นระบบ เพื่อให้ครัวเรือนฐานรากสามารถพัฒนาได้อย่างยั่งยืนและ ลดความเสี่ยงจากปัจจัยภายนอกที่อาจทำ าให้พวกเขากลับเข้าสู่ความยากจนหรือไม่อาจหลุดพ้น จากกับดักความยากจนได้ เมื่อพิจารณาสถานการณ์ความยากจนของประเทศไทยในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา พบว่า มีแนวโน้มในทางที่ดีขึ้น (แผนภูมิ 1) โดยในปี 2557 คนจน 1 ที่มีรายจ่ายเพื่อการอุปโภคบริโภค ต่ำ ากว่าเส้นความยากจนมีจำ านวน 7.1 ล้านคน และลดลงเหลือเพียง 3.4 ล้านคนในปี 2567 หรือสัดส่วนคนจนลดลงจากร้อยละ 10.5 ในปี 2557 เหลือเพียงร้อยละ 4.9 ในปี 2567 แ¼นภÙ มิ 1 สัดส่วนคนจน จำนวนคนจน และเส้นความยากจน พ.ศ. 2557 - 2567 ที่มา : สำ านักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ 1 คนจน หมายถึง บุคคลที่มีรายจ่ายเพื่อการอุปโภคบริโภคเฉลี่ยต่อคนต่อเดือนต่ำ ากว่าเกณฑ์เส้นความยากจน ซึ่งสะท้อน ความไม่เพียงพอในการดำ ารงชีวิตขั้นพื้นฐาน เช่น อาหาร ที่อยู่อาศัยเครื่องนุ่งห่ม และค่าใช้จ่ายจำ าเป็นอื่น ๆ 10.5 7.2 8.6 7.9 9.9 6.2 6.8 6.3 5.4 3.4 4.9 7.1 4.8 5.8 5.3 5.7 4.3 4.8 4.4 3.8 2.4 3.4 2,647 2,644 2,667 2,686 2,710 2,763 2,762 2,803 2,997 3,043 3,078 0 500 1,000 1,500 2,000 2,500 3,000 3,500 0 5 10 15 20 2557 2558 2559 2560 2561 2562 2563 2564 2565 2566 2567 เส้นความยากจน สัดส่วนและจำ านวนคนจน สัดส่วนคนจน ( ร้อยละ ) จำ านวนคนจน ( ล้านคน ) เส้นความยากจน ( บาท / คน / เดือน )