ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 68 2 ด้านความเป็นอยู่้ า็ นู่ ในมิติด้านความเป็นอยู่ พบว่า ครัวเรือนที่่ีลักษณะความเป็นอยู่่่ำกว่ามาตรฐาน มีแนวโน้มตกเป็นครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหารสูงกว่ากลุ่มอื่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยครัวเรือนที่่�ด มน้ำจากแหล่งน้ำธรรมชาติ บ่อน้ำบาดาล น้ำฝน หรือแหล่งน้ำอื่นที่ไม่ใช่ระบบ น้ำประปา มีโอกาสเป็นครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหารสูงกว่า 1.59 เท่า ในทำนองเดียวกัน ครัวเรือนที่ไม่มีส้วมหรือใช้ส้วมหลุม ส้วมถัง หรือถ่ายลงแหล่งน้ำธรรมชาติ มีโอกาสเป็นครัวเรือน ยากจนแฝงด้านอาหารสูงกว่า 1.40 เท่า ขณะที่ครัวเรือนที่กำจัดขยะด้วยวิธีการเผา ฝังกลบ หรือทิ้งในที่สาธารณะ มีโอกาสสูงกว่า 1.57 เท่า และครัวเรือนที่ไม่ใช้อินเทอร์เน็ตมีโอกาส สูงกว่า 1.35 เท่า เมื่อเปรียบเทียบกับครัวเรือนที่่ีลักษณะตรงกันข้าม 3 ด้านการครอบครองสินทรัพย์้ าิ นั พ์ สำหรับการครอบครองสินทรัพย์ พบว่า ครัวเรือนที่ไม่มีเครื่องปรับอากาศมีโอกาส เป็นครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหารสูงกว่าครัวเรือนที่่ีเครื่องปรับอากาศประมาณ 1.87 เท่า สะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างฐานะทางเศรษฐกิจของครัวเรือนกับความเสี่ยง ต่อการเผชิญภาวะยากจนแฝงด้านอาหาร ส่วนตัวแปรการมีตู้เย็น พบว่า ครัวเรือนที่ไม่มีตู้เย็น มีค่า Odds Ratio เท่ากับ 0.448 หรือมีโอกาสเป็นครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหารต่ำกว่า ครัวเรือนที่่ีตู้เย็นประมาณ ร้อยละ 55.2 ซึ่งเป็นผลลัพธ์ที่แตกต่างจากความคาดหมายทั่วไป และอาจสะท้อนลักษณะเฉพาะของครัวเรือนบางกลุ่ม จึงควรพิจารณาร่วมกับบริบทและ ปัจจัยอื่น ๆ ก่อนสรุปเชิงนโยบาย จะเห็นว่าปัจจัยด้านการศึกษาเป็นปัจจัยที่่ีอิทธิพลต่อการเป็นครัวเรือนยากจนแฝง ด้านอาหารมากทีุ่่ด โดยเฉพาะการมีเด็กวัยเรียนที่ไม่ได้เข้าเรียน ซึ่งเพิ่มโอกาสการตกเป็น ครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหารมากกว่า 2 เท่า นอกจากนี้ ปัจจัยด้านคุณภาพชีวิตขั้นพื้นฐาน ได้แก่ แหล่งน้ำดื่ม การสุขาภิบาล การกำจัดขยะ และการเข้าถึงอินเทอร์เน็ต ล้วนมีความสัมพันธ์ กับความเสี่ยงดังกล่าวอย่างมีนัยสำคัญ สะท้อนว่า “ความยากจนแฝงด้านอาหาร” มิได้เกิดจาก รายได้เพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับข้อจำกัดด้านทุนมนุษย์และคุณภาพความเป็นอยู่ ของครัวเรือนร่วมด้วย ดังนั้น มาตรการลดความยากจนควรให้ความสำคัญกับการศึกษา การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานขั้นพื้นฐาน และการเข้าถึงเทคโนโลยีดิจิทัลควบคู่่ันไป เพื่อป้องกัน ไม่ให้ครัวเรือนตกอยู่ในภาวะยากจนแฝงด้านอาหารในระยะยาว