ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 80 แม้ว่าปัจจุบันภาครัฐจะมีมาตรการและนโยบายสนับสนุนด้านการศึกษาในหลาย รูปแบบ ทั้งการเรียนฟรี 15 ปี การสนับสนุนค่าอุปกรณ์การเรียน ค่าเครื่องแบบนักเรียน ตลอดจนทุนการศึกษาและโครงการช่วยเหลือกลุ่มเปราะบางต่าง ๆ แต่จากข้อมูลการสำรวจ ภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน พ.ศ. 2567 ยังพบว่า ครัวเรือนทั้ง 4 ประเภท ยังคงมีภาระค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาโดยเฉลี่ยประมาณ 124.74 บาทต่อเดือนต่อครัวเรือน ภาระค่าใช้จ่ายดังกล่าวอาจเป็นอุปสรรคสำคัญ โดยเฉพาะสำหรับครัวเรือนที่่ีฐานะทาง เศรษฐกิจเปราะบาง ซึ่งอาจส่งผลให้เด็กบางส่วนหลุดออกจากระบบการศึกษา หรือไม่ สามารถเข้าถึงโอกาสทางการศึกษาได้อย่างต่อเนื่อง ดังนั้น เพื่อศึกษาผลกระทบที่อาจเกิด ขึ้นจากการลดภาระค่าใช้จ่ายทางการศึกษา จึงได้จำลองสถานการณ์ โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อประเมินว่าการลดภาระค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาจะช่วยลดความเสี่ยงของการเกิดครัวเรือน ยากจนแฝงด้านอาหารและครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหารได้มากน้อยเพียงใด ภายใต้สมมติฐาน 2 กรณี ได้แก่ ED50 สถานการณ์ที่ 1: ภาครัฐสนับสนุนค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาร้อยละ 50 ของค่าใช้จ่ายเฉลี่ยด้านการศึกษาที่ครัวเรือนยังคงต้องรับภาระ แล้วนำเงินส่วนนี้ไปเป็น ค่าใช้จ่ายด้านอาหารทั้งหมด ED100 สถานการณ์ที่ 2: ภาครัฐสนับสนุนค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาร้อยละ 100 ของค่าใช้จ่ายเฉลี่ยด้านการศึกษาที่ครัวเรือนยังคงต้องรับภาระ แล้วนำเงินส่วนนี้ไปเป็น ค่าใช้จ่ายด้านอาหารทั้งหมด เมื่อใช้การจำลองสถานการณ์ที่ 1 (ED50) และการจำลองสถานการณ์ที่ 2 (ED100) นำค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับค่าการศึกษาไปเป็นค่าใช้จ่ายด้านอาหารตามการจำลองสถานการณ์ ข้างต้นแล้ว ครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) อาจยังคงสถานะเดิมคือ เป็นครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) หรืออาจเปลี่ยนไปเป็นครัวเรือนยากจนแฝง ด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) ได้ ส่วนครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) อาจยังคงสถานะเดิมคือ เป็นครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) หรืออาจเปลี่ยนไป เป็นครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) ได้ ในขณะที่ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่ อาหาร (ประเภทที่ 3) ยังคงสถานะครัวเรือนเดิม เนื่องจากครัวเรือนดังกล่าวมีค่าใช้จ่าย ด้านที่ไม่ใช่อาหารต่ำกว่าเส้นความยากจนด้านที่ไม่ใช่อาหารอยู่แล้ว การเพิ่มค่าใช้จ่ายด้าน อาหารของครัวเรือนก็ยังคงทำให้ค่าใช้จ่ายด้านที่ไม่ใช่อาหารของครัวเรือนอยู่่่ำกว่า เส้นความยากจนด้านที่ไม่ใช่อาหารเช่นเดิม