ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 12 เส้นความยากจน (PL) เป็นเกณฑ์ที่ใช้กำหนดระดับค่าใช้จ่ายขั้นต่ำที่จำเป็น ต่อการดำรงชีวิตของบุคคลหรือครัวเรือน โดยตั้งอยู่บนแนวคิดการตอบสนองความต้องการ ขั้นพื้นฐาน (Basic Needs Approach) ซึ่งครอบคลุมปัจจัยที่จำเป็นในการดำรงชีวิต ทั้งด้านอาหารและด้านที่ไม่ใช่อาหาร ในการคำนวณเส้นความยากจน ความต้องการ ขั้นพื้นฐานถูกแบ่งออกเป็น 2 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ ความต้องการด้านอาหาร ซึ่งสะท้อน การบริโภคอาหารที่เพียงพอต่อความต้องการทางโภชนาการตามเพศและช่วงวัย และความ ต้องการด้านสินค้าและบริการที่ไม่ใช่อาหาร ซึ่งครอบคลุมค่าใช้จ่ายที่จำเป็นต่อการดำรง ชีวิตในด้านต่าง ๆ เช่น ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่ม การเดินทาง การศึกษา และการดูแลสุขภาพ ดังนั้นจึงสามารถอธิบายได้ว่า ด้วยเหตุนี้ ครัวเรือนบางส่วนที่่ีรายได้หรือค่าใช้จ่ายรวมสูงกว่าเส้นความยากจน ด้านอาหารเพียงเล็กน้อยจึงถูกจัดให้เป็นครัวเรือนที่ไม่ยากจนด้านอาหารตามเกณฑ์ดังกล่าว ทั้งที่ในความเป็นจริง ครัวเรือนอาจต้องนำทรัพยากรส่วนหนึ่งไปใช้จ่ายในด้านอื่น ๆ ที่จำเป็น เช่น ที่อยู่อาศัย การเดินทาง การศึกษา หรือการรักษาพยาบาล ส่งผลให้ทรัพยากรที่เหลือ สำหรับการจัดหาอาหารมีไม่เพียงพอต่อความต้องการขั้นพื้นฐาน ในทางตรงกันข้าม แนวคิด ความยากจนแฝงที่นำมาใช้ในรายงานฉบับนี้ พิจารณาความสามารถในการตอบสนอง ความจำเป็นขั้นพื้นฐานของครัวเรือนทั้งในมิติด้านอาหารและด้านที่ไม่ใช่อาหารควบคู่่ัน โดยแยกวิเคราะห์ค่าใช้จ่ายด้านอาหารและค่าใช้จ่ายด้านที่ไม่ใช่อาหารออกจากกัน ทำให้สามารถสะท้อนข้อจำกัดในการดำรงชีวิตของครัวเรือนได้อย่างรอบด้านมากยิ่งขึ้น ดังนั้น แนวคิดความยากจนแฝงจึงช่วยให้สามารถระบุครัวเรือนที่่ีความเปราะบาง หรือเผชิญข้อจำกัดในบางมิติได้ แม้ว่าครัวเรือนนั้นจะไม่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มผู้ยากจนตามเกณฑ์ การวัดแบบดั้งเดิมก็ตาม อันเป็นการเปิดมุมมองใหม่ในการทำความเข้าใจความยากจน และช่วยให้การกำหนดนโยบายหรือมาตรการช่วยเหลือสามารถเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้อย่าง ครอบคลุมและตรงจุดมากยิ่งขึ้น 2.2 แนวคิดเส้นความยากจนิ ด้ น