ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 26 ผลการวิเคราะห์พบว่า ในปี2567 ครัวเรือนส่วนใหญ่ยังคงเป็นครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) คิดเป็นร้อยละ 83.1 ของครัวเรือนตัวอย่างทั้งหมด อย่างไรก็ตาม สัดส่วน ครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนจากร้อยละ 8.4 ในปี 2566 เป็นร้อยละ 12.8 ในปี 2567 สะท้อนให้เห็นว่าครัวเรือนจำนวนไม่น้อยยังประสบ ข้อจำกัดด้านอาหาร แม้ว่าจะมีค่าใช้จ่ายรวมอยู่ในระดับที่ไม่เข้าข่ายความยากจนตามเกณฑ์ ปกติก็ตาม เมื่อพิจารณาครัวเรือนทั้ง 4 ประเภท พบว่า ครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) มีสัดส่วนร้อยละ 1.8 ของครัวเรือน ตัวอย่างทั้งหมด เพิ่มขึ้นจากร้อยละ 1.4 ในปี 2566 โดยภาคใต้มีสัดส่วนสูงทีุ่่ด ร้อยละ 3.2 รองลงมาคือภาคเหนือ ร้อยละ 2.5 ของจำนวนครัวเรือนตัวอย่าง ในภาคนั้น ครัวเรือนยากจนแฝงด้านอา าร (ประเภทที่ 2) มีสัดส่วนร้อยละ 12.8 เพิ่มขึ้น จากร้อยละ 8.4 ในปี 2566 โดยภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีสัดส่วนสูงทีุ่่ด ร้อยละ 17.5 รองลงมาคือภาคใต้ ร้อยละ 17.2 ของจำนวนครัวเรือนตัวอย่าง ในภาคนั้น ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อา าร (ประเภทที่ 3) มีสัดส่วนร้อยละ 2.3 ลดลงเล็กน้อยจากร้อยละ 2.5 ในปี 2566 โดยภาคกลางมีสัดส่วนสูงทีุ่่ด ร้อยละ 3.4 รองลงมาคือภาคเหนือ ร้อยละ 2.6 ของจำนวนครัวเรือนตัวอย่าง ในภาคนั้น ครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) มีสัดส่วนร้อยละ 83.1 ลดลงจากร้อยละ 87.8 ในปี 2566 โดยกรุงเทพมหานครและ 3 จังหวัดมีสัดส่วนสูงทีุ่่ด ร้อยละ 96.6 ของจำนวนครัวเรือนตัวอย่างในพื้นที่ เมื่อพิจารณาตามเขตการปกครอง พบว่า นอกเขตเทศบาลมีสัดส่วนครัวเรือนยากจน แฝงทุกประเภทสูงกว่าในเขตเทศบาล ขณะที่ ครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) มีสัดส่วน ต่ำกว่าในเขตเทศบาล สะท้อนให้เห็นถึงความเหลื่อมล้ำด้านความเป็นอยู่ระหว่างพื้นที่เมือง และพื้นที่ชนบทที่่ังคงปรากฏอยู่