ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 27 นอกจากนี้ เมื่อพิจารณาเฉพาะครัวเรือนไม่ยากจนที่่ีความยากจนแฝง ซึ่งถือเป็น กลุ่มที่่ีโอกาสตกหล่นจากมาตรการช่วยเหลือภาครัฐ พบว่า ในปี 2567 ครัวเรือนไม่ยากจน แต่ยากจนแฝงด้านอาหาร มีสัดส่วนร้อยละ 10.4 ของครัวเรือนตัวอย่างทั้งหมด เพิ่มขึ้นจาก ร้อยละ 6.9 ในปี 2566 ขณะที่ครัวเรือนไม่ยากจนแต่ยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร มีสัดส่วน ร้อยละ 1.8 ลดลงเล็กน้อยจากร้อยละ 2.0 ในปี 2566 เมื่อรวมทั้งสองกลุ่มเข้าด้วยกัน พบว่า มีครัวเรือนถึงร้อยละ 12.2 ของครัวเรือนตัวอย่างทั้งหมด ที่ไม่ถูกจัดเป็นครัวเรือน ยากจนตามเกณฑ์เส้นความยากจน แต่ยังประสบปัญหาความยากจนแฝงในอย่างน้อยหนึ่งมิติ และอาจจำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนหรือมาตรการช่วยเหลือเฉพาะด้านเพิ่มเติมจากภาครัฐ ในระดับภาค กรุงเทพมหานครและ 3 จังหวัดเป็นพื้นที่่�ท ีีสถานการณ์ความยากจนแฝง ในกลุ่มครัวเรือนไม่ยากจนต่ำทีุ่่ด โดยมีสัดส่วนครัวเรือนไม่ยากจนแต่ยากจนแฝงรวม เพียงร้อยละ 2.9 ของครัวเรือนตัวอย่างในพื้นที่ ขณะที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีสถานการณ์ รุนแรงทีุ่่ด โดยมีสัดส่วนครัวเรือนไม่ยากจนแต่ยากจนแฝงรวมสูงถึงร้อยละ 15.3 ของครัวเรือน ตัวอย่างในพื้นที่ สะท้อนให้เห็นว่าความยากจนแฝงยังคงเป็นประเด็นสำคัญในหลายพื้นที่ ของประเทศ โดยเฉพาะในภูมิภาคที่่ีข้อจำกัดทางเศรษฐกิจและสังคมสูงกว่าค่าเฉลี่ย ของประเทศ ข้อค้นพบที่่่าสนใจคือ “ครัวเรือนไม่ยากจน แต่ยากจนแฝงด้านอา าร” เพิ่มขึ้นจาก 6.9% เป็น 10.4% ภายในปีเดียว ซึ่งอาจสะท้อนภาวะค่าครองชีพด้านอาหาร ที่เพิ่มสูงขึ้น หรือกำลังซื้อของครัวเรือนที่ลดลง จนทำให้ครัวเรือนจำนวนหนึ่งยังไม่ตกเป็น คนจนตามเกณฑ์ แต่เริ่มมีข้อจำกัดในการเข้าถึงอาหารที่เพียงพอ