ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 38 3.1.4 ลักษณะที่อยู่อาศัยั กี่ อู่ อั ย ข้อมูลลักษณะที่อยู่อาศัยจากตารางที่ 3.4 พบว่า ครัวเรือนทุกประเภทส่วนใหญ่อาศัย อยู่ในบ้านเดี่ยว อย่างไรก็ตาม สัดส่วนการอยู่อาศัยในบ้านเดี่ยวของครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) อยู่ในระดับต่ำทีุ่่ด คือ ร้อยละ 74.3 ของครัวเรือนประเภทดังกล่าว ขณะที่ มีสัดส่วนการอยู่อาศัยในห้องแถว ตึกแถว อาคารพาณิชย์ ทาวน์เฮาส์ หรือบ้านแฝด สูงกว่า กลุ่มอื่น คิดเป็นร้อยละ 19.7 นอกจากนี้ ยังพบข้อสังเกตที่่่าสนใจว่า ครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) มีสัดส่วนการอยู่อาศัยในห้องชุด เช่น อพาร์ตเมนต์ แฟลต หรือคอนโดมิเนียม สูงสุดที่่้อยละ 5.6 ในขณะที่ครัวเรือนยากจนแฝงประเภทที่ 1–3 แทบไม่มีการอยู่อาศัยในลักษณะดังกล่าวเลย โดยมีสัดส่วนสูงสุดเพียงร้อยละ 1.2 สะท้อนให้เห็นถึงความแตกต่างด้านรูปแบบการอยู่อาศัย ระหว่างครัวเรือนที่่ีและไม่มีความยากจนแฝง เมื่อพิจารณาวัสดุที่ใช้ก่อสร้างที่อยู่อาศัย พบว่า ครัวเรือนทุกประเภทส่วนใหญ่ อาศัยอยู่ในบ้านที่่ีโครงสร้างเป็นตึก อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในวัสดุที่ใช้เป็นอันดับ รองลงมา กล่าวคือ ครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) และครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในบ้านแบบครึ่งตึกครึ่งไม้ ขณะที่ครัวเรือนยากจนแฝง ทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) และครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) มีสัดส่วนการอยู่อาศัยในบ้านไม้สูงกว่า ซึ่งอาจสะท้อนถึงข้อจำกัดด้านฐานะทางเศรษฐกิจ และคุณภาพที่อยู่อาศัยของครัวเรือนทั้งสองประเภท สำหรับสถานภาพการครอบครองที่อยู่อาศัย พบว่า ครัวเรือนทุกประเภทส่วนใหญ่ เป็นเจ้าของบ้านและที่่ินที่อยู่อาศัยของตนเอง อย่างไรก็ตาม ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) มีสัดส่วนการเป็นเจ้าของบ้านและที่่ินต่ำทีุ่่ดในบรรดา ครัวเรือนทั้ง 4 ประเภท โดยมีเพียงร้อยละ 66.1 ของครัวเรือนประเภทดังกล่าวที่เป็นเจ้าของ บ้านและที่่ิน ขณะเดียวกัน ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) ยังมี สัดส่วนของการอยู่อาศัยโดยไม่เสียค่าเช่า และการเป็นเจ้าของบ้านแต่เช่าที่่ินหรืออยู่อาศัย บนที่่ินสาธารณะ รวมกันสูงถึงร้อยละ 19.7 ซึ่งสูงกว่าครัวเรือนประเภทอื่น สะท้อนถึง ความเปราะบางด้านความมั่นคงในการอยู่อาศัยและสิทธิในการครอบครองที่่ิน