ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 39 ในด้านมูลค่าที่อยู่อาศัย เมื่อพิจารณาจากค่าเช่าบ้านหรือการประเมินค่าเช่าบ้าน กรณีเป็นเจ้าของบ้าน พบว่า ในปี 2567 ครัวเรือนทั่วประเทศมีค่าเช่าหรือมูลค่าประเมิน ค่าเช่าบ้านเฉลี่ยประมาณ 2,845 บาทต่อเดือน ลดลงเล็กน้อยจาก 3,104 บาทต่อเดือน ในปี 2566 เมื่อจำแนกตามประเภทครัวเรือน พบว่า ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) มีค่าเช่าหรือมูลค่าประเมินค่าเช่าบ้านต่ำทีุ่่ด เฉลี่ย 1,085 บาทต่อเดือน โดยมีห้องอยู่อาศัยเฉลี่ยประมาณ 2 ห้อง และห้องนอนประมาณ 1 ห้อง สะท้อนถึงข้อจำกัด ด้านขนาดและมูลค่าของที่อยู่อาศัย ในทางตรงกันข้าม ครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) มีค่าเช่าหรือมูลค่าประเมินค่าเช่าบ้านสูงทีุ่่ด เฉลี่ย 3,019 บาทต่อเดือน หรือสูงกว่า ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3 น้อยทีุ่่ดใน 4 ประเภท) เกือบ 3 เท่า โดยมีห้องอยู่อาศัยเฉลี่ยประมาณ 3 ห้อง และห้องนอนประมาณ 2 ห้อง สำหรับครัวเรือน ยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) มีค่าเช่าหรือมูลค่าประเมินค่าเช่าบ้านเฉลี่ย 2,265 บาทต่อเดือน และมีห้องอยู่อาศัยเฉลี่ยประมาณ 3 ห้อง ขณะที่ครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) มีค่าเช่าหรือมูลค่าประเมินค่าเช่าบ้านเฉลี่ย 1,133 บาทต่อเดือน และมีห้อง อยู่อาศัยเฉลี่ยประมาณ 2 ห้อง เมื่อเปรียบเทียบระหว่างครัวเรือนยากจนและครัวเรือนไม่ยากจนตามเกณฑ์ เส้นความยากจน พบว่า ในปี 2567 ครัวเรือนไม่ยากจนมีค่าเช่าหรือมูลค่าประเมินค่าเช่าบ้าน เฉลี่ย 2,918 บาทต่อเดือน ขณะที่ครัวเรือนยากจนมีค่าเฉลี่ยเพียง 1,386 บาทต่อเดือน สะท้อนถึงความแตกต่างด้านคุณภาพและมูลค่าของที่อยู่อาศัยระหว่างครัวเรือนทั้งสองกลุ่ม อย่างชัดเจน สรุปคือ ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) มีความเปราะบาง ด้านที่อยู่อาศัยสูงทีุ่่ด แม้ว่าครัวเรือนกลุ่มนี้จะสามารถจัดสรรค่าใช้จ่ายด้านอาหารได้เพียงพอ แต่กลับมีข้อจำกัดด้านที่อยู่อาศัยและการครอบครองทรัพย์สินอย่างชัดเจน ทั้งในด้านมูลค่า ที่อยู่อาศัย จำนวนห้องพักอาศัย และความมั่นคงในการถือครองที่่ิน สะท้อนว่าความยากจนแฝง ด้านที่ไม่ใช่อาหารอาจเชื่อมโยงกับปัญหาคุณภาพชีวิตในมิติที่อยู่อาศัยและทรัพย์สินพื้นฐาน มากกว่าปัญหาการเข้าถึงอาหารโดยตรง ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญสำหรับการออกแบบนโยบาย ช่วยเหลือเฉพาะกลุ่มในอนาคต