ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 58 3.1.8 การได้รับสวัสดิการ/ผลประโยชน์ต่าง ๆ จากรัฐ้ รับั สิ ก์ ต่าั ฐ ข้อมูลสวัสดิการรักษาพยาบาลของบุคคลจากตารางที่ 3.8 พบว่า บุคคลในครัวเรือน ทุกประเภทส่วนใหญ่ได้รับสิทธิรักษาพยาบาลผ่านระบบหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (บัตรประกันสุขภาพถ้วนหน้า) โดยเฉพาะบุคคลในครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภท ที่ 1) และครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร (ประเภทที่ 2) ที่่ีสัดส่วนผู้ได้รับสิทธิดังกล่าว สูงถึงร้อยละ 91.3 และ 90.3 ตามลำดับ สะท้อนให้เห็นถึงบทบาทสำคัญของระบบ หลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าในการเป็นหลักประกันด้านสุขภาพของประชากรกลุ่มเปราะบาง ในทางตรงกันข้าม สิทธิรักษาพยาบาลจากหน่วยงานราชการหรือรัฐวิสาหกิจ ซึ่งมักสะท้อนถึงความมั่นคงด้านการจ้างงานและสถานะทางเศรษฐกิจที่่ีกว่า พบมากทีุ่่ด ในกลุ่มครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) โดยมีสัดส่วนร้อยละ 12.2 ขณะทีุ่่คคล ในครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) และครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร (ประเภทที่ 3) มีสัดส่วนเพียงร้อยละ 0.8 และ 0.9 ตามลำดับ นอกจากนี้ บุคคลในครัวเรือน ไม่ยากจนแฝงยังมีสัดส่วนผู้ได้รับความคุ้มครองจากประกันสังคม (มาตรา 33 และ 39) สูงกว่ากลุ่มอื่นอย่างชัดเจน สะท้อนถึงโอกาสในการเข้าถึงการจ้างงานในระบบที่มากกว่า เมื่อเปรียบเทียบระหว่างครัวเรือนยากจนและครัวเรือนไม่ยากจน พบว่า บุคคลในครัวเรือน ไม่ยากจนมีสัดส่วนการได้รับสิทธิรักษาพยาบาลจากราชการ/รัฐวิสาหกิจ ประกันสังคม และประกันสุขภาพเอกชน สูงกว่าบุคคลในครัวเรือนยากจนอย่างชัดเจน ขณะทีุ่่คคลในครัวเรือน ยากจนพึ่งพาสิทธิหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้าเป็นหลัก โดยมีสัดส่วนสูงถึงร้อยละ 92.6 เทียบกับร้อยละ 74.0 ในกลุ่มครัวเรือนไม่ยากจน สำหรับผลประโยชน์จากโครงการช่วยเหลือของภาครัฐ พบว่า บุคคลในครัวเรือน ยากจนได้รับบัตรสวัสดิการแห่งรัฐในสัดส่วนสูงถึงร้อยละ 39.1 มากกว่าบุคคลในครัวเรือน ไม่ยากจนซึ่งมีสัดส่วนร้อยละ 22.1 อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาเฉพาะกลุ่มครัวเรือน ไม่ยากจน พบว่า บุคคลในครัวเรือนไม่ยากจนแต่ยากจนแฝงด้านอาหาร และครัวเรือน ไม่ยากจนแต่ยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อาหาร ยังคงได้รับบัตรสวัสดิการแห่งรัฐในสัดส่วน ค่อนข้างสูงถึงร้อยละ 31.6 และ 37.1 ตามลำดับ ซึ่งสูงกว่าบุคคลในครัวเรือนไม่ยากจนแฝง (ประเภทที่ 4) ที่่ีสัดส่วนเพียงร้อยละ 20.2 อย่างชัดเจน