สารสถิติ ปีที่ 37 ฉบับที่ 4

ข่่าวประชาสััมพัั ธ์์ Q: Q: A: A: ตลอ เส้นทาง าชกา จนึ งวั เกษีียณอะไรคืือความสุข และกาั กษาสมดุุลในชีีิตการทำำ �งานครัับ? หากมองย้้อนกลับไปในวันแ ก อ ากฝากข้อคิ อะไึ ง ข้า าชการรุ่่� นใหม่บ้างครัับ? พี� มีีความสุุั บทุุกช่่วงเวลา และทุกตำ �แหน่งเลยค่่ะ ตั� งแต่เริ� มต้้น ท่� กร ไ รษณีีย์โทรเล เติ โตผ่านกระทรวงดิจิทัลฯ จนมาถึึง จุดห ล ทางท่� สว ง ในการเป็็นรองผู้้ำ �นว การ สำ �นักงาน สถิติแห่งชาติิ ชีีวิตการทำ �งานเกือบ 31 ปีี องพี� เปรีียบ เหมืือนปรัั ญา “หยิ - หยาง” ค่ะ มัันคือการเรี นรู้้่� จะรักษาสมดุุลระหว่าง การทำ �งาน (ห ง) และการพักผ่อน (หยิิน) โดยส่่วนตัวพี� เป็็น คนเรี่ พอใจในสิ� งท่� มีี สุ ใจในสิ� งท่� ทำ � ตอนนี� พี� เลยรู้้�ึกพร้อมม ก ท่� จะเกษีียณอายุุร การอย่่างเกษมสำำ �ราญ และเบิิก นใจค่ะ สารภาพต ตรงว่าวันแรกสุด พี� ไม่่คิดเล นะว่าจะื นอยู่่ จุดนี� ได้ ตอนนั� นแอบคิิดว่าระ ร การล่าช้้าและคงไม่่เห ะกั เรา แต่พอได้ลองเปิิดใจเ้ ามาทำำ �จริง ๆ ถึงได้รู้้่าน่� คืองานท่� มีีเกีียรติ ทุกวัน ท่� ได้ทำ �งานเพ่� อ ระชาช นมัันสร้างควา ภาคภูมิิใจจนเรารักคำ �ว่า “ข้าราชการ” จากหัวใจ พี� อยา กฝาก้ อคิดนี� ถึงน้อง ๆ ้ารา การรุ่นใหม่่ทุกคนนะคะ ว่าตำ �แหน่งหน้าท่� สุดท้ แล้วมัันก็เป็็นเพี ง “หัวโข ” อย่่าไึ ดติด กั ศตำ �แหน่งให้ กนัก อให้มุ่่งเน้นการทำ �งานเพ่� อ ระโ์ อง ระชาช น ฏิิบััติหน้าท่� ด้ว ควา เสีียสละ โปร่่งใส และทำ �มััน ด้ว ความรััก แล้วเกีียรติ ศ ความภููมิิใจ และความสุุ ในชีีวิต การทำ �งานจะอยู่่�ั เราตลอดไปค่่ะ ในวัั นที่่� จะเกษีียณนี้้� พี่่�ู ได้้ เต็็มหัวใจเลยว่า “พี่่� มี วามสุขมากจริง ๆ ค่่ะ” ขอขอบพระคุุณใน วามเมตตา และการเป็็นผู้้� นำ �ที่่� ยอดเย่� ยม ขอให้้ชีีวิตหลัังเกษีียณของ่ านเปี่� ยมด้วย วามสุุข และ งบร่มเย็น ด้วย วามเ ารพอย่างสููง สำำ �นัักง ถิิติิแห่่งชาติิ คว ภาคภูมิิใจสูงสุดครั� งหนึ� งในชีีวิต องพี� คือ การได้รั เลือก เป็็น “ข้าราชการ ลเรือี เด่่ ปี 2548” พี� ยึึดมั่� นในพระ ร ราโ วาท องพระ ทส เด็จพระ ร นกาธิิเ ศร หาภูมิิพลอดุล เด หาราช บ ร นาถบพิิตร ท่� พระร ทานเนื� องในวัน้ าร การพลเรือน (1 เ ษ น 2548) ไว้เป็็นเ็ มทิิศนำ �ทางชีีวิต โด ตลอด ซึ่่� งมีี ใจความสำำ �คัญว่า “ข้้าราชการผู้้� ปฏิิบััติิบริิหารงาน องแ่ นดิิน จะต้้องร้� ระหนักแน่ ในการสละ อันได้้แก่การสละสำคััญสองประการ คืือสละเพื่่� อประโยชน์ส่วนรวมที่่� ยิ� งใหญ่ และเหนือกว่าประโยชน์ ส่วนตััวประการหน่� ง กั สละ วามคิิดจิิ ใจ ที่่� ต่่ำ รามต่่าง ๆ อีกประการหน่� ง จึงจะเป็นที่่� เชื� อถืือไว้วางใจ อง นทั้้� งปวง และ สามาร ำรง ำแหน่งหน้าที่่� อย่างมีเกียรติิมีศัักดิ์� ศรีี และ มีีความเจริญมั� น ง ลอ ไป” สารสถิิติิ STATISTICAL NEWSLETTER 7