การเปลี่ยนผ่านด้านรายได้และชั่วโมงการทำงาน

11 1 เจ้าของปัจจัยการผลิต หมายถึง ผู้ที่เป็นเจ้าของที่ดินหรือ เครื่องจักรอุตสาหกรรม ในเชิงทฤษฎี ในระยะยาวอัตราค่าจ้างจะโน้มเอียงเข้าสู่จุดที่อุปสงค์และอุปทานตัดกัน แต่ในระหว่างกระบวนการปรับตัว ผลกระทบที่เกิดขึ้นจะส่งผลต่อรายได้ของเจ้าของปัจจัยการผลิต 1 ที่แตกต่างกัน โดยผู้ถือครองปัจจัยการผลิตเฉพาะที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ในภาคที่ขยายตัวจะได้รับผลตอบแทนที่สูงขึ้นอย่างชัดเจน จากการเข้ามาของแรงงานเพื่อช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต ในขณะที่ผู้ถือครองปัจจัยการผลิตที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ ในภาคอุตสาหกรรมที่หดตัวจะมีรายได้ลดลงเนื่องจากขาดแคลนแรงงานในการผลิต การเคลื่อนย้ายแรงงานภายใต้ แบบจำลองนี้เป็นภาพสะท้อนของการจัดสรรทรัพยากรและการเปลี่ยนแปลงในอำนาจซื้อของแต่ละกลุ่มเศรษฐกิจ 2.2.2 ทฤษฎีทุนมนุษย์ ( Human Capital Theory) ทฤษฎีทุนมนุษย์ กล่าวว่าแรงงานไม่ได้เป็นเพียงปัจจัยการผลิตเชิงปริมาณหรือแรงกาย พื้นฐาน แต่เป็นสินทรัพย์ที่มีมูลค่าจากการสะสมทุนในตัวบุคคลผ่านการศึกษา การฝึกอบรม ประสบการณ์ และ สุขภาพ ซึ่งปัจจัยเหล่านี้เป็นตัวกำหนดผลิตภาพ ( Productivity) และระดับรายได้ของแรงงานในตลาด ภายใต้บริบท ของการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างเศรษฐกิจ ทฤษฎีนี้แบ่งทุนมนุษย์ออกเป็นสองลักษณะสำคัญ คือ ทุนมนุษย์ทั่วไป ( General Human Capital) ซึ่ งเป็นทักษะที่ สามารถถ่ายโอนและใช้ประโยชน์ได้ในหลายอุตสาหกรรม และ ทุนมนุษย์เฉพาะทาง ( Specific Human Capital) ซึ่งเป็นความเชี่ยวชาญที่ผูกติดอยู่กับลักษณะงานหรือเทคโนโลยี เฉพาะของภาคส่วนใดภาคส่วนหนึ่งเท่านั้น ในสภาวะที่ ได้มีการเปลี่ ยนผ่านของเศรษฐกิจ เช่น จากภาคเกษตรกรรมไปสู่ ภาคอุตสาหกรรมหรือบริการ ทุนมนุษย์เฉพาะทางกลายเป็นข้อจำกัดสำคัญที่ทำให้การเคลื่อนย้ายแรงงาน ไม่ลื่นไหลตามกลไกราคา แม้ว่าแบบจำลองปัจจัยการผลิตเฉพาะจะระบุว่าแรงงานเป็นปัจจัยที่เคลื่อนย้ายได้ ( Mobile Factor) แต่ในทางปฏิบัติ แรงงานที่มีทุนมนุษย์เฉพาะทางสูงในสาขาเดิมมักเผชิญกับต้นทุน การปรับตัวที่สูง เนื่องจากทักษะเดิมที่มีอยู่ไม่สอดคล้องกับความต้องการของภาค อุตสาหกรรมที่ขยายตัว ส่งผลต่อการจัดสรรทรัพยากรมนุษย์ การเปลี่ยนผ่านแรงงานในระยะสั้นจึงไม่ใช่เพียงการย้ายสถานที่ทำงาน แต่คือการตัดสินใจลงทุนใหม่ในทุนมนุษย์ผ่านการฝึกฝนทักษะใหม่ เพื่อเปลี่ยนสภาพจากแรงงานให้กลับมา มีผลิตภาพที่สอดคล้องกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ นอกจากนี้ ผลตอบแทนจากการลงทุนในทุนมนุษย์ยังเป็นตัวอธิบายความเหลื่อมล้ำ ของค่าจ้างในระยะเปลี่ยนผ่าน โดยแรงงานที่มีความสามารถในการเรียนรู้และปรับตัวได้เร็ว จะสามารถ ย้ายเข้าสู่ภาคอุตสาหกรรมที่ขยายตัวได้ก่อนและได้รับส่วนต่างค่าจ้างที่สูงกว่า ในขณะที่แรงงานที่ติดอยู่กับ ทุนมนุษย์เฉพาะทางแบบดั้งเดิมจะเผชิญกับรายได้ที่ลดลงหรือความเสี่ยงในการว่างงานเชิงโครงสร้าง ดังนั้น ความสำเร็จของการปรับสมดุลทางเศรษฐกิจจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับการเคลื่อนย้ายเชิงปริมาณเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้ นอยู่ กับประสิทธิภาพในการแปลงทุนมนุษย์ ให้สอดรับกับทิศทางความต้องการของตลาดโลก ที่เปลี่ยนแปลงไปด้วย 2.2.3 ทฤษฎี Push-Pull กับการเคลื่อนย้ายแรงงาน ทฤษฎีปัจจัยผลักและปัจจัยดึง ( Push-Pull Factors) ของ Everett Lee เป็นกรอบแนวคิด พื้นฐานที่ใช้ในการอธิบายสาเหตุและทิศทางของการเคลื่อนย้ายประชากรและแรงงาน โดยระบุว่าการตัดสินใจ ย้ายถิ่นฐานไม่ได้เกิดจากปัจจัยเดียว แต่เกิดจากปัจจัย 2 ปัจจัย ได้แก่