ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567

ความยากจนแฝงของครัวเรือน พ.ศ. 2567 89 ครัวเรือนยากจนแฝงด้านที่ไม่ใช่อา าร (ประเภทที่ 3) มีข้อจำกัดด้านสินทรัพย์ คุณภาพที่อยู่อาศัย การเข้าถึงอินเทอร์เน็ต และบริการพื้นฐาน ครัวเรือนยากจนแฝงทั้งสองด้าน (ประเภทที่ 1) เผชิญความเปราะบางในหลาย มิติพร้อมกัน ดังนั้น ภาครัฐควรพัฒนาระบบคัดกรองและติดตามกลุ่มเป้าหมายที่สะท้อน “ความยากจนเชิงโครงสร้าง” มากกว่าการพิจารณาจากรายได้เพียงอย่างเดียว เพื่อให้ความ ช่วยเหลือมีความแม่นยำและตรงกับปัญหาของแต่ละครัวเรือน 2. ลงทุนในทุนมนุษย์และป้องกันการส่งต่อความยากจนข้ามรุ่น ผลการวิเคราะห์ ด้วยแบบจำลอง Binary Logistic Regression พบว่า การมีสมาชิกวัยแรงงานที่จบ การศึกษาระดับประถมหรือต่ำกว่าและการมีเด็กวัยเรียนที่ไม่ได้เข้าเรียน เป็นปัจจัยสำคัญ ที่เพิ่มโอกาสการเป็นครัวเรือนยากจนแฝง โดยเฉพาะครัวเรือนยากจนแฝงด้านอาหาร ขณะเดียวกัน ผลการจำลองสถานการณ์การสนับสนุนค่าใช้จ่ายด้านการศึกษา (ED50 และ ED100) แสดงให้เห็นว่า การลดภาระค่าใช้จ่ายด้านการศึกษาสามารถช่วยให้ครัวเรือน จำนวนหนึ่งหลุดพ้นจากความยากจนแฝงได้ จึงควรมีมาตรการ ป้องกันเด็กหลุดออกจากระบบการศึกษา สนับสนุนค่าใช้จ่ายทางการศึกษาสำหรับครัวเรือนเปราะบาง พัฒนาทักษะอาชีพและการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับแรงงานที่่ีการศึกษาต่ำ เชื่อมโยงระบบการศึกษาเข้ากับตลาดแรงงานในระดับพื้นที่ เพื่อลดวงจรการสืบทอดความยากจนจากรุ่นสู่่�ร น